Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

ΑΝ ΕΙΣΑΙ



Αφγανός

Πακιστανός

Μογγόλος

Ουζμπέκος

Βουσμάνος

Τρανς

Ρομά

LGBT LBDO  ή πως αλλιώς τους λένε ξέρω γω

Άθεος

Μάρτυρας του Ιεχωβά

Δωδεκαθεϊστής

Μακεντόνσκι

Ανάρχας

Αλληλέγγυος

Απαλλοτριωτής

Ή κάποιος που πιστεύει πως στη θράκη μας κατοικούν Τούρκοι

Στην υπέροχα παράδοξη χώρα μας θα βρεις πάρα πολλές ΜΚΟ να σε προστατέψουν, να σε χρηματοδοτήσουν, να διαμαρτυρηθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τα δικαιώματα σου που καταπιέζονται,  να κάνουν φασαρία και σαματά. 

ΑΝ ΕΙΣΑΙ

Κάτοικος του Βαρνάβα και καίγεται το σπίτι σου

Κάτοικος της Ανατολικής Αττικής και η παραλία σου είναι γεμάτη μαζούτ

Κάτοικος της Ελευσίνας και η ακτή σου έχει περί τα 30 εγκαταλελειμμένα πλοία που σαπίζουν και τα χαζεύουμε όπως η αγελάδα το F16

Κάτοικος της Μάνδρας και έχασες σε μια μέρα από την πλημμύρα το σπίτι σου, το βιος σου, το μαγαζί σου και το αυτοκίνητο σου

Στην υπέροχα παράδοξη χώρα μας δεν θα υπάρξει καμία ΜΚΟ για να σε υποστηρίξει φίλε….

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

ΟΙ 12 ΕΝΟΡΚΟΙ




Αν και είχα τη δει την ταινία, μου άρεσε η ιδέα της θεατρικής μεταφοράς. Ούτως ή άλλως είναι από τις ταινίες που ουσιαστικά είναι θέατρο. Ένα δωμάτιο και δώδεκα ένορκοι. 

Δεν μου αρέσει να συγκρίνω θέατρο και κινηματογράφο. Στο ένα κυριαρχεί ο ηθοποιός και στο άλλο ο σκηνοθέτης. Τι να συγκρίνεις. Οικείο το θέμα λοιπόν και πήγα να παρακολουθήσω την παράσταση.

Το θέατρο Αλκμήνη είναι από τα αγαπημένα μου στην Αθήνα. Καλαίσθητος χώρος, ευγενέστατο προσωπικό και με το που περνάς την πόρτα μπαίνεις αμέσως στην ατμόσφαιρα του θεάτρου.  

Η πρώτη μου έκπληξη ήταν τα σκηνικά. Σχεδόν κόπι πάστε που λέει και μια ψυχή από την ταινία ! Τα κοστούμια εποχής και δεν σου κρύβω ότι θα περίμενα μια σύγχρονη μεταφορά. 

Το στόρι είναι γνωστό. Σε μια «προφανή» υπόθεση δολοφονίας, πρέπει και οι 12 να συμφωνήσουν ώστε να εκδώσουν απόφαση. Φαίνεται πως το θέμα θα κλείσει σε πέντε λεπτά αλλά ένας αρχίζει και το ψάχνει. Τόσο αναλυτικά που στο τέλος ανατρέπεται η ετυμηγορία. 

Ταχύτητα, γρήγορος ρυθμός, αγωνία και ενδιαφέρον. Παράλληλα αν θέλεις να το ψάξεις between the lines, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται, αρκεί ένας για να αλλάξει τους άλλους και είναι μια εξαιρετική σπουδή στην αγελαία συμπεριφορά των ανθρώπων. Αν το καλοσκεφτείς, στην εποχή που πυροβολούμε αδιακρίτως και αβασάνιστα με το πληκτρολόγιο, μήπως να βάζαμε λίγα παραπάνω φίλτρα;; 

Που λες, θα περίμενα μια σύγχρονη ματιά αλλά το επιτελείο της παράστασης προτίμησε την ακριβή μεταφορά από την οθόνη στο σανίδι. Αν και έχει τις σχετικές αμερικανιές αλλά είναι αυτό που λατρεύω να βλέπω. Ταινίες με μηδέν κόστος, που σε καθηλώνουν και σου κόβουν την ανάσα. Στο θέατρο όμως όταν πρέπει κάθε βράδυ να πληρώσεις 13 ηθοποιούς ( είναι οι ένορκοι και ο φύλακας ) τότε μάλλον ζορίζει το πράγμα.   

Είναι μια καλή παράσταση αλλά κάτι μου έλειπε. Ίσως η κοιλιά που έκανε λίγο πριν το τέλος. Ίσως κάποιες ερμηνείες που δεν θα έλεγα ότι θα αλλάξουν το ρουν της υποκριτικής, ίσως κάποιες υπερβολές, ίσως το κόπι πάστε, ίσως κάποια επιτηδευμένα κενά [ για υπάρχει και καλά μυστήριο όταν ένας από τους ενόρκους κάνει το ένοχος σε αθώος, δεν εξηγεί την αλλαγή ]  δεν το προσδιόρισα ακριβώς. 

Σε ότι αφορά τις ερμηνείες,  ο Μάνος Ζαχαράκος που λόγω ρόλου δεσπόζει αλλά βάζει ένα δραματικό τόνο παραπάνω. Τον προτιμούσα πιο «Φιλιπ Μάρλοου» παρά «Νίκολας Κέητζ», Από τους υπόλοιπους, καταπληκτικός ήταν ο Κωνσταντίνος Μπάζας που μου θύμισε τον ανθρωπάκο του Λαζόπουλου και ο Νίκος Ορφανός. Οι υπόλοιποι, τίποτα το ξεχωριστό, τίποτα το ενοχλητικό. 

Hint : Αν πάρεις να κλείσεις εισιτήριο, υπάρχουν δύο θέσεις ….μέσα στη σκηνή ! Σκηνοθετικό εύρημα μεν και αν δεν σε πειράζει ότι θα σε βλέπει ολόκληρο θέατρο, μπορείς να παρακολουθήσεις την παράσταση ….μαζί με τους ηθοποιούς ! 

Με άριστα το δέκα : 6,5

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΕΙΑ ΣΟΥ – ΤΑ 4 ΗΤΑΝ ΠΟΛΛΑ




Κανείς δεν περίμενε ότι το κοντέρ θα έγραφε τέσσερα. 

Κανείς δεν περίμενε πως στην άμυνα, που είναι η ειδικότητα μας θα κάναμε τόσο παιδικά, τόσο αστεία και τόσο γελοία λάθη.

Κανείς δεν περίμενε πως στο 30 θα είχαμε δεχθεί 3 γκολ

Ας τα πάρουμε από την αρχή. 

Όταν έγινε η κλήρωση, λέγαμε στην Ελλάδα πως δεν έχουμε καμία τύχη καθώς και το Βέλγιο και η Βοσνία είναι καλύτερες από τη δική μας. Η Εθνική μας κατάφερε να βρει και πάλι την ταυτότητα της, να θυμηθεί τις αρετές της και να συνέλθει από την τραγική θέση που είχε περιέλθει με τις ήττες από τα Φερόε. 

Κουτσά στραβά, με σκαμπανεβάσματα, με ψυχή, με ομαδική προσπάθεια, καταφέραμε και πήραμε τη δεύτερη θέση του ομίλου, κάτι που ήταν ούτως ή άλλως επιτυχία. 

Απόψε δυστυχώς συνέβησαν δύο τραγικά γεγονότα ταυτόχρονα. 

Α) Τα γελοία λάθη του Καρνέζη και του Σταφυλλίδη

Β) Η Γκαντεμιά μας σε  4 φάσεις του Μήτρογλου και του Παπασταθόπουλου.  Στην Εθνική του Ρεχάγκελ και του Σάντος είχαμε το καλό πως τη μια φάση την κάναμε γκολ. Δεν χάναμε ευκαιρίες. Καλώς ή κακώς χρειάζεται και λίγη τύχη το ρημάδι και θα μπορούσαμε να είχαμε μειώσει αλλά… 

Δυστυχώς ως ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχουμε δα και τη βιομηχανική παραγωγή παικτών ώστε να μπορούμε να αναπληρώσουμε άνετα όποιον λείπει. Οι απουσίες του Τοροσίδη, του Μανωλά, του Δώνη, του Μάνταλου δεν της λες αμελητέες για τα δεδομένα της ομάδας μας. 

Μα και αυτή η οικογένεια Αντετοκούμπο. Μόνο μπασκετμπολίστες έβγαλε, δεν έβγαλε και κάποιον ποδοσφαιριστή ! 

Συγχαίρω την Εθνική μας Ομάδα για την προσπάθεια της. Και για τον τρόπο που αντέδρασε μετά το 2-0 και βάλαμε το γκολ αλλά και μετά το 4-1 που δεν τα παράτησε και απείλησε επικίνδυνα στο τέλος. Αλλά είπαμε, χρειάζεται και λίγη τύχη…. 

Επειδή ξέρω την κλάψα του Έλληνα θα τοποθετηθώ εκ των προτέρων : 

Α) Γιατί έβαλε τον Μανιάτη : Γιατί σε αυτά τα ματς και ειδικά εκτός έδρας, χρειάζεσαι τα έμπειρα παιδιά να καθαρίσουν τη μπουγάδα. Ναι μεν δεν του βγήκε αλλά τη λογική του προπονητή την καταλαβαίνω. 

Β) Γιατί τόσοι πολλοί χαφ : Γιατί είναι λογικό να μη θέλει να πιάσουν ρυθμό οι διαβολίσκοι τύπου Μόντριτς και Ράκιτιτς και έβαλε εκεί κόσμο για να τους σταματήσει. Που να φανταστεί ο άνθρωπος ότι ο Καρνέζης θα ήταν τροχονόμος. 

Γ) Γιατί έβαλε τον Καρνέζη : Γιατί είναι ο πιο έμπειρος τερματοφύλακας μας. Αν του είχε πει ο μάντης Κάλχας πως θα έπαιζε έτσι, είμαι σίγουρος πως θα τον άφηνε στον πάγκο.
Μόνο την αλλαγή του Ταχτσίδη δεν κατάλαβα και περίμενα να βάλει τον Λάζαρο αλλά μικρή σημασία έχει. 

Δεν χρειάζεται ούτε κλάψα και ούτε ανάθεμα. Οι Κροάτες είναι εξαιρετική ομάδα που οι παίκτες της παίζουν σε πολύ μεγάλες ομάδες στο εξωτερικό και είδαμε και πως συνδιάζονται και πως δημιουργούν ποδόσφαιρο. Τύχαμε σε μια κακή βραδιά, κάναμε όλα τα λάθη που δεν είχαμε κάνει σε δύο χρόνια και το πληρώσαμε ακριβά. Εμείς ξέραμε πως πάμε να περάσουμε δια της άμυνας και ότι δεν έχουμε τους παίκτες που θα κάνουν το παιχνίδι της Μπαρτσελόνα. Αυτοί είμαστε, έτσι παίζουμε. Σήμερα όμως στράβωσαν όλα. 

Η λογική λέει πως αποκλειστήκαμε. 

Η ελπίδα λέει πως φάνηκε απόψε πως οι Κροάτες έχουν αδυναμία στις στημένες φάσεις. Μόνος του ο Σωκράτης τους έβαλε γκολ και άλλη μια φορά η μπάλα πέρασε λίγο πάνω από το δοκάρι. Όπως και μια κεφαλιά του Μήτρογλου. Με τον Μανωλά μαζί και την τύχη που μας έλειψε σήμερα, μήπως μπας και μήπως γίνει κάποιο θαύμα….. 

Θέλω πάντως η ομάδα μας να κερδίσει την Κυριακή. Να φύγει με το κεφάλι ψηλά….

Πέμπτη, 2 Νοεμβρίου 2017

ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

 
Long long time ago, far away from here, σε ένα χωριουδάκι της επαρχίας ήταν ένας πιτσιρικάς που το πρωί πήγαινε στο σχολείο και το μεσημεραπόγευμα βοηθούσε τους γονείς του σε αγροτικές εργασίες και στα ζώα. Ένα παιδί που λόγω της αγροτικής ζωής στο βουνό είχε καταπληκτική σωματοδομή και ως άτομο ήταν ταπεινό. Χατήρι δεν χαλούσε σε κανέναν, πάντα να βοηθήσει, πάντα να εξυπηρετήσει, πάντα να προσφέρει. 

Τυχαία είδε στην τηλεόραση ένα αγώνα μπάσκετ του και έκανε μεγάλη εντύπωση. Την επόμενη μέρα πήγε στο σχολείο και ρωτούσε για το άθλημα τους καθηγητές του. Στο προαύλιο είχαν “τέρματα ποδοσφαίρου”  και για δοκάρια χρησιμοποιούσαν πέτρες. Το ρόλο της μπάλας έπαιζε συνήθως ένα κουτάκι αναψυκτικό. 

Σκέφτηκε να φτιάξει μια αυτοσχέδια μπασκέτα στο χωριό του. Ενας καθηγητής του του είπε τις διαστάσεις του γηπέδου και το ύψος της μπασκέτας. Ξήλωσε μια ετοιμόρροπη παράγκα για να χρησιμοποιήσει το τσιμέντο ως παρκέ. Σχεδίασε ερασιτεχνικά τη γραμμή των βολών και του τριπόντου. Για καλάθι χρησιμοποίησε μια ζάντα, για διχτάκι ψάθινα κρόσια και για ταμπλό έφτιαξε ένα ξύλινο πλαίσιο. Στη σχολική βιβλιοθήκη βρήκε ένα εγχειρίδιο με τους κανονισμούς αλλά τα περισσότερα δεν τα καταλάβαινε. Παρήγγειλε σε ένα θείο του που έμενε στη μεγάλη πόλη να του στείλει δύο μπάλες μπάσκετ και μια τρόμπα. 

Στην αρχή τον βοήθησε ο καθηγητής του με την κατανόηση των κανονισμών και επειδή ήταν συμπαθέστατος, όταν επέστρεψε από την άδεια που έτυχε να είχε τότε, γύρισε με 5 βιντεοκασέτες με μαθήματα μπάσκετ. Δεν είχε να τις πληρώσει αλλά και ο καθηγητής δεν έμεινε παραπονεμένος. Σαν τα μαθηματικά του Ζήκου στο «της κακομοίρας» ξεχώριζε από το οικογενειακό τραπέζι, αυγά, τυρί, μέλι, τσίπουρο και κρέας και τον πλήρωσε σε είδος. Ο πιτσιρικάς παρακάλεσε έναν ξαδερφό του που οι γονείς του είχαν οικονομική άνεση να τις δουν στο δικό του βίντεο. Με χίλια παρακάλια και διάφορες χάρες, τα κατάφερε να τις δει από 10 φορές την κάθε μια και απορρόφησε όλες τις κινήσεις των παικτών και ότι έλεγαν στις κασέτες αποτυπώθηκε στον εγκέφαλο του. 

Έκτοτε η καθημερινότητα του χωρίστηκε σε τέσσερα επίπεδα. Σχολείο, αγροτικές εργασίες, μπάσκετ και ύπνο. Γύρισε μάλιστα και τη λάμπα της ΔΕΗ προς το αυτοσχέδιο γήπεδο του και έπαιζε το βράδυ. Με κρύο και βροχή, αυτός εκεί. Η μουσική της μπάλας να επιμένει να ταράζει την απόλυτη ησυχία. Οι συντοπίτες του, τον αντιμετώπιζαν με συγκατάβαση. Τρέλα είναι θα περάσει, έλεγαν. Οι γονείς του ήταν ευχαριστημένοι που ο γιος τους δεν πήγαινε στο καφένειο, δεν κάπνιζε, δεν έπινε και αφού έκανε τις δουλειές, τον άφηναν στην ησυχία του. Που και που αναρωτιόνταν αν το παιδί τους έχει κάποιο πρόβλημα αλλά ο καθηγητής έβαλε το χέρι του και τους διασκέδαζε τις φοβίες τους.

Πέρασαν μήνες. Το παιδάκι καθημερινά εξαντλείτο αλλά του άρεσε τόσο πολύ που το μπάσκετ ήταν μια έξοδο διαφυγής από τη μονότονη καθημερινότητα. Από την άλλη όμως με τετράωρη προπόνηση ημερησιως είχε αποκτήσει τρομερή ικανότητα. Τρίπλα, κινήσεις, σουτ, με το αριστερό, το δεξί, τα έκανε όλα σε βαθμό τελειότητας ! 

Ήρθε το Πάσχα. Όλο το χωριό ετοιμαζόταν για τη μεγάλη γιορτή. Στο χωριό ήρθε να δει τους γονείς του ο γιός τους που στην πρωτεύουσα του νομού ήταν προπονητής μπάσκετ. Όταν άκουσε τον γνώριμο ήχο της μπάλας, του έκανε μεγάλη εντύπωση γιατί σε αυτό το ξεχασμένο χωριό δεν το είχε κάν φανταστεί. Ακολούθησε τον ήχο και βρέθηκε μπροστά στο αυτοσχέδιο γήπεδο του πιτσιρικά.  Έβαλε τα γέλια. Όμως δεν είχε και τι άλλο να κάνει οπότε πρότεινε στο παιδί να παίξουν για να περάσει και η ώρα. Ο μικρός τον διέλυσε με χαρακτηριστική άνεση. Σε 6 μονά, στο ρολόϊ, στην 31. Στο τέλος έπιασαν για λίγο την κουβέντα. Ο πιτσιρικάς έλαμπε γιατί επιτέλους βρέθηκε ένας άνθρωπος να παίξει μαζί του μπάσκετ αφού  οι συγχωριανοί του τον περιγελούσαν.
Ο προπονητής δεν του αποκάλυψε ποιος είναι. Όσες μέρες παρέμεινε στο χωριό καθιέρωσαν μπασκετικό ραντεβού και κατάλαβε ότι είχε να κάνει με ένα τρομερό ταλέντο. 

Επέστρεψε στη βάση του και τηλεφώνησε στους γονείς του ζητώντας τους την άδεια να αφήσουν το παιδί να έρθει στην ομάδα. Ήταν διστακτικοί γιατί θα έχαναν δύο χέρια και δεν τους ήταν απολύτως ξεκάθαρο σε τι θα επωφελείτο ο γιος τους με το μπάσκετ. Ο κοουτς, χρειάστηκε να ταξιδέψει επί τούτου στο χωριό. Με πολλά παρακάλια και ατέρμονες συζητήσεις βρέθηκε η χρυσή τομή. Πέμπτη απόγευμα, Παρασκευή απόγευμα, Σάββατο και Κυριακή ο μικρός θα πήγαινε για προπονήσεις στην ομάδα και θα έπαιζε στους αγώνες. Για τη μεταφορά του, ένας συμπαίκτης του είχε ένα παπάκι παροπλισμένο και για να αρπάξει την ευκαιρία από τα μαλλιά έμαθε να το οδηγεί. Στην αρχή του το δάνεισε αλλά όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα του το χάρισε. Δεν του ζήτησε ποτέ χρήματα αν και η συμφωνία ήταν πως αν τελικά παρέμενε στην ομάδα να του το πλήρωνε. 

Η ζωή του μικρού είχε γίνει δυσβάσταχτη. Όμως για εκείνον ήταν μια συγκλονιστική ευκαιρία να κάνει καινούριους φίλους και να βγει έξω από τα στενά όρια αυτού του μικρού χωριού. Υστερούσε στις πάσες, στην ομαδική αμυντική και επιθετική λειτουργία αλλά ήταν τόσο ταπεινός και ήθελε τόσο πολύ να εξελιχθεί που πολύ γρήγορα τα έμαθε και αυτά. Λόγω της τεράστιας αυτοπεποίθησης που είχε αποκτήσει από τις εκατοντάδες ώρες των μοναχικών προπονήσεων σούταρε από οποιοδήποτε σημείο. Οι συμπαίκτες του θύμωναν από τη μια γιατί σχεδόν τους αγνοούσε αλλά από την άλλη τον θαύμαζαν γιατί ήταν τέρας ευστοχίας. Σιγά σιγά όμως τον έμαθαν και τους έμαθε. Του έδωσαν τα κλειδιά της ομάδας και εκείνος κατάλαβε ότι πρέπει να σουτάρουν και οι άλλοι. Εξελίχθηκε στον καλύτερο παίκτη της ομάδας, τον πρώτο σκόρερ της ομάδας και του πρωταθλήματος, και από βοσκός έγινε ο κορυφαίος. 

Ήταν τόσο ενθουσιασμένος με την ευκαιρία που του παρουσιάστηκε και δεν έδωσε καμία σημασία σε αυτά που του είπε ο προπονητής του : Δεν έχουμε ούτε κεφάλαια, ούτε χορηγούς οπότε δεν μπορούμε να σε πληρώσουμε. Ούτε τις βενζίνες δεν μπορούμε να σου βάλουμε. Έλα άμα θες, να δούμε και ότι μπορείς να παίξεις αλλά να δεις και εσύ πως είναι το πραγματικό παιχνίδι – μπορεί να εγκαταλείψεις γρήγορα – αλλά σου λέμε έντιμα πως φράγκα δεν παίζουν. 

Ο μικρός αφοσιώθηκε στο μπάσκετ και δεν διεκδίκησε τίποτα. Πέρασε ένας χρόνος. Ήταν ο καλύτερος της ομάδας. Είχε όμως μεγάλη γκρίνια στο σπίτι. Λεφτά δεν προσέφερε στο οικογενειακό ταμείο. Αντίθετα απορροφούσε για τη μετακίνηση. Πολλές φορές το Πέμπτη – Κυριακή είχε γίνει Δεύτερα – Κυριακή. Στο σχολείο δεν διάβαζε και στηριζόταν στη συμπάθεια των καθηγητών να τον βοηθήσουν απλώς να περάσει την τάξη. Ήταν τυχερός βλέπεις γιατί δύο παιδιά καθηγητών ήταν στην ομάδα οπότε καθάρισαν για αυτόν. 

Αποφάσισε να μιλήσει στον προπονητή. Τον ρώτησε στην αρχή αν είναι ευχαριστημένος από την παρουσία του στην ομάδα. Αμέσως μετά του ζήτησε να τον βοηθήσει η ομάδα τουλάχιστον στη βενζίνη. Ο προπονητής του συνοφρυώθηκε και του είπε ένα ξερό «θα το δω» και συμπλήρωσε πως από την αρχή έτσι ήταν η συμφωνία – στο τσάμπα – οπότε δεν τον κοροϊδεψε. Λες και οι συνθήκες δεν αλλάζουν. 

Ο πιτσιρικάς δεν έδωσε καμία συνέχεια και συνέχισε να διαπρέπει στο παρκέ. Νίκες, πρώτος σκόρερ, ήταν στην κυριολεξία ο μακράν καλύτερος από όλους. 

Πέρασε και ο  δεύτερος χρόνος. Το «θα το δω» ουσιαστικά σήμαινε «ούτε καν» και ο πιτσιρικάς ξαναχτύπησε. Είχε αρχίσει να κουράζεται πρωτίστως ψυχολογικά. Στο επόμενο «θα το δω» ανέβηκαν οι τόνοι και του προπονητή του ξέφυγε το «η ομάδα αυτή τη στιγμή έχει 12 παίκτες. Ο μόνος που δεν παίρνει κάτι είσαι εσύ». Ο μικρός στενοχωρήθηκε αφάνταστα. Επειδή πριν από δύο χρόνια του είπε ότι «δεν έχουμε», έβγαλε άγκυρα σε αυτό. Και δεν ζήτησε τίποτα το τρομερό. Ίσα ίσα τη βενζίνη για το μηχανάκι για να μην επιβαρύνει τους δικούς του. Ναι μεν του δόθηκε η ευκαιρία να παίξει αλλά την ξεπλήρωσε και με το παραπάνω. 

Έπρεπε να πάρει μια απόφαση. 

Από τη μια θα μπορούσε να κόψει το μπάσκετ από την ομάδα και να γυρίσει στο χωριό του. 

Από την άλλη θα μπορούσε να σταματήσει από την ομάδα και να ψαχτεί να πάει σε άλλη. Μόνο που δεν υπήρχε άλλη στο νομό και η επόμενη ήταν 250 χλμ μακριά. Να μεταναστεύσει ούτε λόγος καθώς δεν υπήρχε αυτή η δυνατότητα. 

Να συνέχιζε να παίζει δωρεάν και ανέχεται την αναλγησία; Οι 11, κάτι να παίρνουν και αυτός μηδέν; 

Να έκοβε το άθλημα που τόσο αγαπούσε; 

Εσύ τι θα τον συμβούλευες να κάνει;;